| Grafologia to nauka zajmująca się identyfikacją pisma ręcznego. Działa ona na dwóch płaszczyznach: - Grafologia w ujęciu kryminalistycznym, to badanie autentyczności pisma i ustalanie tożsamości jego autora.
- Natomiast w ujęciu psychologicznym (w Polsce funkcjonująca jako psychografologia) jest to badanie związków między charakterem pisma a osobowością jego autora.
|
W Polsce jest wielu przeciwników grafologii. Pomimo, iż od co najmniej stu lat naukę tę z dużym powodzeniem stosują kryminolodzy w swojej pracy. Na świecie, w każdym poważnym podręczniku kryminalistyki jest przynajmniej jeden, obszerny rozdział poświęcony grafologii. Niektóre instytucje i organizacje, na przykład NASA, poddają analizie grafologicznej pismo kandydatów na wykonawców nie tylko najpoważniejszych zadań, ale nawet przy rekrutacji do służby.
Pismo każdego człowieka jest odzwierciedleniem jego duszy przelanej przez ciało na papier. Jak nie sposób uciec od swojego wyglądu, koloru oczu, wzrostu, wad czy słabości, tak człowiek nie jest w stanie uciec od swego charakteru pisma.
Każda próbka pisma ma dwie warstwy znaczeniowe:
- Pierwsza, to ta najbardziej oczywista, czyli przekaz. To co autor chciał wyrazić poprzez pisany tekst. Ale sama treść, czyli litery, wyrazy i zdania, to nic w porównaniu z drugą warstwą znaczeniową.
- Jest nią zupełnie niezamierzony, grafologiczny przekaz osobowości autora. Jest to przekaz niekontrolowany, na który autor nie może wpłynąć. Przez to jest bardziej szczery od pierwszego, w którym można nie pisać tego, co się chce zatuszować.
Wybitny pisarz, Stefan Zweig, w swojej mowie „Sens i piękno rękopisów” zawarł taki pogląd:
„Pod jednym względem człowiek jest jednak niepodzielnie związany ze swoją właściwą istotą: charakterem pisma. (…) Charakter pisma zdradzi człowieka bez względu na to, czy chce tego, czy nie. Charakter pisma jest niepowtarzalny tak samo jak człowiek, i niekiedy mówi o tym, co człowiek chce ukryć. (…) Charakter pisma nie wszystko jest w stanie powiedzieć; ale to, co jest w człowieku najistotniejsze, jakby kwintesencja osobowości, zostaje jednak w piśmie uwiecznione jak w mikroskopijnej miniaturze.”
Hiszpańscy autorzy J.A. Justes i J.D.V. Blanco wypowiadają się o piśmie jako o najwyższym przejawie rozwoju osobniczego jednostki. Uważają oni, między innymi, że dzięki temu, iż sposób kreślenia znaków graficznych jest właściwie niezmienny w ciągu życia człowieka, z sądowego punktu widzenia pismo może stanowić dowód identyfikacji pewniejszy niż cechy anatomiczne czy morfologiczne, gdyż te mogą być dzisiaj drogą operacji plastycznych dość dowolnie zmieniane. Twierdzą oni również, że pismo doskonale wyraża anomalie mentalności i najbardziej charakterystyczne cechy psychiki osobniczej.
W pracy tych hiszpańskich naukowców czytamy następujące słowa:
„Pisanie jest więc graficznym rzutem uwarunkowań i informacji mózgowych modelowanych, od stawu ramienia do palców ręki przez neurony napędowe przy pomocy pięciuset mięśni doprowadzających. Proces ten został zbadany przez nas skrupulatnie. Każdy ruch, wyrażony w rysunkach, liniach i odstępach znaku graficznego, zgodny jest ze schematami myślowymi umiejscowionymi w złożonym świecie neutronów. Dlatego też pismo jest projekcją osobowości.”
Kluczowe elementy osobowości człowieka to m. in.:
- introwersja, ambiwersja, ekstrawersja, neurotyzm
- ambicja
- zdolności adaptacyjne
- umiejętności komunikacyjne
- zdolność podejmowania decyzji
- dyplomacja
- skrupulatność
- sumienność
- wyobraźnia i fantazja
- odpowiedzialność
- umiejętność krytycznego spojrzenia i osądu
- wrażliwość
- uczuciowość
- zdolności organizacyjne
- umiejętność logicznego myślenia
- uzdolnienia i predyspozycje zawodowe
- intuicja
- ilość energii i sił witalnych
